شاد و پر شعف از سفر حج برگشته بودی اسلوونی!
بی خبر از آنکه پیراهن مشکی و بلیط فردایت به ایران را هم گرفته‌اند و منتظرند تا راهی‌ات کنند.
عموی جوان‌مان ناگهان فوت شده بود!!
و اوضاع به غایت آشفته…
ما نگران حال جسمی و قلب شما هم بودیم.
نیمه‌های شب می رسید ایران. چهره‌ی حاجی شده ی درهم شکسته ات را که می‌بینم بغض می‌کنم….
فردایش دوباره باهم می رویم فرودگاه برای رفتن به شمال و مراسم های عمو.
نشسته ایم کنار هم توی سالن و منتظر اعلام پروازیم.
شما سریع قرآن تان را در می آورید و شروع می کنید به خواندن.
من اما مبهوت و پر از دلشوره‌، عجیب آشوبم.
هی با خودم فکر می کنم:
آنجا برسیم چه می شود؟
اگر قلبتان اذیت کند چه؟
اگر فلانی شیون کند چه؟
اگر دخترک عموجان را ببینی چه؟
اگر…
فکرها توی سرم چرخ می خورد که چند خانم عرب با بچه هایشان می آیند و درست می نشینند روبروی ما.
دست هر کدام از بچه ها یک ظرف بزرگ بستنی است.
می خندند و اسکوپ های رنگی بستنی شان را هم می زنند و من هم فکر و خیال و دلشوره ام را…
قرآنت را می‌بندی و صدایم می زنی:
_ حبیبه جان! شما بستنی نمی خوای؟!
با تعجب نگاهت می کنم:
_ چیییی بابا؟!!!
_ بستنی باباجان! گفتم نگاه کردی شاید دلت بخواد!!!

پ.ن۱: این که توجه و محبت یک بابای رئوف بود.
توی لحظه های خیلی سخت، به بی اهمیت ترین خواسته ی احتمالی دل دخترش!
آدم دلش غنج نرود از تصور،
توجه و محبت خاص امام رئوف، در تک‌تک لحظه های سخت و آسان زندگی…!؟

پ.ن۲: الإمام الرضا عليه السلام ـ في صِفَةِ الإِمامِ ـ : الإِمامُ الأَنيسُ الرَّفيقُ ، وَالوالِدُ الشَّفيقُ ، وَالأَخُ الشَّقيقُ ، وَالاُمُّ البَرَّةُ بِالوَلَدِ الصَّغيرِ . حديث امام رضا عليه السلام ـ در تعريف «امام» ـ : امام ، همدم و رفيق است و پدر مهربان ؛ و برادرِ همسان است و مادر نيكوكار به فرزند كوچكش .

پ.ن۳: میلادتان مبارک امام مهربانی ها!

#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد_و_عجل_فرجهم
#شهید_منا
#شهید_محمدرحیم_آقایی_پور
#بابانفسی
#زندگی_به_سبک_بابانفسی
#لطف_باباهاست_معمولا_به_دختر_بيشتر
#امام_رئوف
#من_حرم_لازمم_دلم_تنگ_است
#امید_غریبان_تنها_کجایی
#لعنت_بر_ال_سعود